Hoeveel akoestische panelen heb je nodig? Met rekenvoorbeelden

Voor woon- en kantoorruimtes hanteren we een richtwaarde: laat 15–25 % van het relevante wandoppervlak absorberen. Relevant zijn de wanden die zonder meubels, gordijnen of tapijt vrij en hard zijn. In een normale woonkamer is dat meestal één à twee wanden.

Onder 10 % blijft het effect klein. Boven 30 % wordt de ruimte droog: stemmen klinken vlak, muziek verliest ruimtelijke diepte. Voor woon- en kantoorgebruik ligt het optimum in het midden.

Voorbeeld 1. Woonkamer 25 m²: een wand van 4×3 m tegenover de bank is het kritieke reflectievlak (12 m²). 20 % daarvan is 2,4 m², bijvoorbeeld één paneel 100×140 cm (1,4 m²) plus één 80×100 cm (0,8 m²) op de bankwand of haaks verdeeld.

Voorbeeld 2. Slaapkamer 18 m²: de wand achter het bed is meestal het grootste harde vlak, ongeveer 8 m². 20 % is 1,6 m². Eén paneel 100×140 cm volstaat. Bed, gordijnen en tapijt absorberen al.

Voorbeeld 3. Thuiskantoor 14 m²: de twee meest kritieke wanden zijn achter en tegenover het bureau, samen rond 10 m². 20 % is 2 m², verdeeld over twee wanden, bijvoorbeeld twee wisselframes van 80×100 cm.

Niet elke wand is even relevant. Een wand met een grote boekenkast, een gordijn of een hangtapijt absorbeert al en heeft meestal geen extra paneel nodig. Een gladde lege stucwand tegenover een tv is meestal het grootste reflectiepunt in de ruimte.

Praktische stap: loop door de ruimte en zoek de twee grootste harde, lege vlakken. In vier van de vijf gevallen zit daar de galm die je hoort.

In plaats van meteen het perfecte getal te berekenen, hang je één paneel op de meest kritieke wand. Luister een week hoe gesprekken, muziek en calls klinken.

Is het effect duidelijk maar nog niet af, voeg dan een tweede paneel toe op een tweede reflectievlak. Deze methode is goedkoper dan een complete oplossing en eindigt meestal bij hetzelfde of een beter resultaat.